است . « 1 » همچنين محدثانى مانند ابو بكر بن أبى الدنيا ، عبد اللّه بن اسحاق مدائنى ، قاسم بن زكريا مطرز ، سعيد بن محمّد معروف بأخى زبير حافظ ، محمّد بن غيلان خرّاز ، عمر بن محمّد بن بجير بجيرى و موسى بن هارون حافظ از وى رواياتى را نقل كرده‌اند . « 2 » اين روايت از طريق او نقل شده است : عن محمّد بن عبد اللّه بن غيلان خرّاز قال : حدثنا الحسن بن جنيد بلخى قال : حدّثنا وكيع بن الجراح ، حدثنا اسماعيل بن أبى خالد قال : سمعت ابن أبى أوفى يقول : بشر رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله خديجة ببيت من قصب لا صخب فيه و لا نصب . ابن قانع و خطيب بغدادى آورده‌اند كه ابو على حسن بن جنيد بزّاز بلخى در سال 247 ه . ق . وفات كرده است . « 3 » [ 141 ] حسن بن حسين بلخى حسن بن حسين بلخى از مشاهير علماى برجستهء بلخ بود . او در حلقه عرفان قدم نهاد و كتاب لطف المعانى را در عرفان نوشت . اين كتاب داراى يك مقدّمه و ده لطيفه در سير و سلوك است . يك نسخه از اين كتاب در كتابخانه مولوى شمس الدّين پاكستان به شماره 1 مجموعهء 18 موجود است . « 4 »

--> ( 1 ) - تهذيب الكمال ، ج 6 ، ص 356 ؛ تاريخ بغداد ، ج 7 ، ص 292 ؛ تهذيب التهذيب ، ج 2 ، ص 332 . ( 2 ) - تهذيب الكمال ، ج 6 ، ص 357 ؛ تاريخ بغداد ، همان ؛ تهذيب التهذيب ، همان . ( 3 ) - تاريخ بغداد ، ج 7 ، ص 292 ؛ الجرح و التعديل ، ج 3 ، ص 4 ؛ تاريخ الاسلام ذهبى ، حوادث سالهاى 241 تا 250 ه . ق . ص 222 ؛ تقريب التهذيب ، ج 1 ، ص 175 ؛ بغية الأريب ، ص 95 . ( 4 ) - مرآة العلوم ، ج 3 ، ص 224 ؛ فهرست مشترك نسخه‌هاى خطى فارسى پاكستان ، ج 3 ، ص 1839 .